https://farid.ps/articles/the_seed_of_the_nazis_the_tree_of_zion_and_the_death_of_civilization/pl.html
Gdy nasiono zostaje posadzone na łące, kiełkuje delikatnie wśród roślinności, współistniejąc z życiem wokół. Ale gdy drzewo rośnie wysokie i dominujące, jego korona blokuje światło słoneczne, korzenie pochłaniają wodę, a cień dusi to, co kiedyś kwitło pod nim. Ostatecznie otaczająca roślinność obumiera, pozbawiona niezbędnych elementów do życia. To, co kiedyś wydawało się gestem wzrostu, staje się aktem cichej destrukcji.
Ta metafora oddaje trajektorię władzy, gdy pozostaje niekontrolowana: niewinny początek może ewoluować w siłę dławiącą. Syjonizm, kiedyś przedstawiany jako odpowiedź na prześladowania, wyrósł na takie drzewo.
Frank Herbert napisał kiedyś: „Każda rewolucja nosi w sobie nasiono własnej destrukcji.” Po II wojnie światowej świat przysiągł „nigdy więcej”, rozliczając się z zbrodniami nazistów. Horrory ludobójstwa, faszyzmu i dehumanizacji dały początek rewolucyjnej wizji: takiej, która stawiała świętość jednostki ponad absolutną suwerennością państwa. Ta rewolucja przyniosła Powszechną Deklarację Praw Człowieka, Konwencję o Zapobieganiu i Karaniu Zbrodni Ludobójstwa oraz Konwencje Genewskie – pełne nadziei pędy zasadzone w przesiąkniętej krwią ziemi Europy.
Ale jak ostrzegał Herbert, nawet najbardziej szlachetna rewolucja może zgnić od środka. Ten sam nazistowski reżim, który rozbił międzynarodowe normy, zasiał również nasiono sprzeczności: Porozumienie Haavara. Zawarte w latach 30. XX wieku między nazistowskimi Niemcami a przywódcami syjonistycznymi, umożliwiło transfer niemieckich Żydów do Palestyny w zamian za wsparcie gospodarcze. Ten pakt, zawarty, gdy inni Żydzi byli prześladowani lub eksterminowani, okazał się punktem zwrotnym – nie tylko dla przyszłości Żydów, ale także dla rdzennych mieszkańców Palestyny.
Przed XX wiekiem Palestyna była ziemią, gdzie muzułmanie, chrześcijanie i Żydzi żyli w relatywnej harmonii, mówili po arabsku i dzielili kulturowe rytmy Lewantu. Ale wzrost europejskiego antysemityzmu i horrory Holokaustu spowodowały masowe przesiedlenia Żydów aszkenazyjskich, z których wielu kierowano do Palestyny – nie w celu współistnienia, ale kolonizacji. W przeciwieństwie do imigrantów dążących do integracji, ci osadnicy próbowali przekształcić ziemię, język i ludność, aby dopasować je do nacjonalistycznego marzenia zakorzenionego w biblijnym prawie i europejskim etnonacjonalizmie. Hebrajski, od dawna język liturgiczny, został wskrzeszony jako narzędzie separacji, nie połączenia.
Deklaracja Balfoura, wydana w 1917 roku, już utorowała drogę do tej transformacji, obiecując „narodowy dom dla narodu żydowskiego” w Palestynie – bez zgody jej rdzennych mieszkańców. Imperium Brytyjskie, które na mocy mandatu Ligi Narodów miało chronić prawa ludności tubylczej, wkrótce znalazło się pod atakiem syjonistycznych milicji, niezadowolonych nawet z minimalnych ograniczeń ich ambicji. Te milicje bombardowały arabskie targi, mosty, brytyjskie budynki administracyjne i dokonywały zamachów na brytyjskich i ONZ-owskich urzędników – w tym Jacoba de Haana, Lorda Moyne’a i mediatora ONZ Folke Bernadotte’a. Terroryzm nie był przypadkowy dla projektu syjonistycznego; był jego fundamentem.
W 1947 roku ONZ zaproponowała plan podziału, który przyznawał 56% ziemi nowo utworzonemu państwu żydowskiemu, choć Żydzi stanowili tylko trzecią część populacji i posiadali mniej niż 7% ziemi. Rdzenni Palestyńczycy odrzucili tę niesprawiedliwość. To, co nastąpiło, to Nakba – katastrofa. Syjonistyczne siły paramilitarne dokonały masakr w miastach takich jak Deir Yassin i siłą wypędziły ponad 700 000 Palestyńczyków z ich domów. Ogłoszono nowe państwo Izrael, a Palestyńczykom – pomimo licznych rezolucji ONZ potwierdzających ich prawo do powrotu – nigdy nie pozwolono wrócić.
Syjonizm nie zatrzymał się na wypędzeniu ludzi; dążył do wymazania pamięci ziemi. Przez dekady Izraelczycy wykorzenili setki tysięcy rodzimych, owocujących drzew oliwnych i cytrusowych – symboli palestyńskiego dziedzictwa, środków do życia i ciągłości. W ich miejsce masowo sadzono europejskie sosny.
Te sosny nie są rodzime dla Palestyny. Zakwaszają glebę, zaburzają ekosystem i podsycają ogromne, niekontrolowane pożary lasów. Ich szybki wzrost i płytkie korzenie czynią je zarówno ekologicznie destrukcyjnymi, jak i symbolicznie wymownymi: obcy gatunek narzucony ziemi, ukrywający ruiny palestyńskich wiosek pod zieloną zasłoną zapomnienia.
Ta przemoc ekologiczna odzwierciedla ludzkie wysiedlenia. Jest aktem kolonizacji nie tylko przestrzeni, ale pamięci, ekosystemu i przyszłości.
To, co wydarzyło się w ciągu kolejnych 75 lat, to powolne, wyrachowane duszenie narodu. Izrael narzucił brutalny reżim apartheidu na okupowanych terytoriach, burząc domy, kradnąc ziemię i budując osiedla uznane za nielegalne na mocy prawa międzynarodowego. Woda jest przekierowywana, pozwolenia odmawiane, życia wyrywane z korzeniami – wszystko po to, by karmić wzrost syjonistycznego drzewa.
Teraz, w pełnej dojrzałości, to drzewo wydaje ludobójcze owoce. W Gazie państwo izraelskie narzuciło nie tylko blokadę, ale całkowite oblężenie – odmawiając uwięzionej ludności jedzenia, wody, elektryczności i leków. Konwoje humanitarne były atakowane. Dystrybucja pomocy została przejęta przez ten sam reżim, który stworzył kryzys, gdy Izrael prowadzi teraz własną, rzekomo „humanitarną” inicjatywę – oferując żywność głodującym Palestyńczykom tylko po to, by zabijać ich, gdy przyjdą ją odebrać. Język pomocy został uzbrojony jako kolejna forma przemocy.
To nie jest bezpieczeństwo. To nie jest samoobrona. To logiczne zwieńczenie projektu zakorzenionego nie w bezpieczeństwie czy sprawiedliwości, ale w dominacji.
A gdzie jest społeczność międzynarodowa? Gdzie są instytucje zrodzone z powojennej rewolucji praw? Gdzie jest obietnica „nigdy więcej”?
Nigdzie.
ONZ przyjmuje rezolucje, których nie może wyegzekwować. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości wydaje opinie, które są ignorowane. Zachodnie rządy zbroją oprawcę i uciszają uciskanych. Rewolucja praw człowieka, niegdyś wyniosły ideał, teraz rzuca długi, cyniczny cień. Zawiodła – nie dlatego, że była błędna, ale dlatego, że pozwolono, by nasiono jej zniszczenia rosło bez kontroli.
Palestyna stała się ostatecznym testem powojennego porządku świata, a świat oblewa ten test.
W ruinach Gazy, w obozach uchodźców w Libanie i Jordanii, w oblężonych miastach Zachodniego Brzegu, obietnica prawa międzynarodowego uschła. Pozostała cisza, współudział i agonia globalnego sumienia.
Jeśli „nigdy więcej” ma cokolwiek znaczyć, musi oznaczać nigdy więcej dla nikogo. Nie tylko dla niektórych.
Dopóki ta prawda nie zostanie podtrzymana, drzewo syjonizmu będzie nadal rosło bez kontroli, a wszystko pod nim – prawo, sprawiedliwość, ekologia, pamięć i ludzka godność – będzie nadal więdnąć i umierać.